İster millî olsun ister küresel; masallarla büyümüş bir nesiliz biz. Cadıların, kötülerin dünyasından maceralarla çıkıp kerevetine varırken, kavuşan prens ve prensesler gibi murada ermeyi; yani evli, mutlu, çocuklu olmayı düşlemişiz. Hâlâ kendi masalını arayanlar için de son belli: Beyaz atlı prens olarak eşimizi bekliyoruz. Zihnimize böyle işlenmiş. Dünyanın neresinde olursak olalım zihnimiz benzer çalışıyor, benzer hayaller kuruyoruz. Hayallerine ulaşana ne mutlu…
Ama hayallerine ulaşınca o masalı devam ettirmek de mühim. Nefes almayı yaşamak değil, canlı kalmak sayabiliriz. Sayılı nefeslerimiz sona erse, artık hayallerimizde yer almasa da anılarımızda yaşattıklarımız var. İnsan kimsenin anılarında hafızasında yer almıyorsa, sanki hiç yaşamamıştır zannedilebiliyor. Çünkü Ömür, takvimde geçen yıllardan çok, yürekte bıraktığı izdir.
Hafızalarda biz kendimize yer açmayız; karşıdaki, bizden kalan izlerle bir köşe ayırır. Bunun yolu gözlerden geçer, sözlerle yoğrulur, kimi zaman mideden etkilenir ama mutlaka gönlüne inmesi gerekir. Dilerim hafızalarınızda, bir gülüşünüze vesile olmuş; bir kelebek kanadı hafifliğinde, bir çiçek güzelliğinde yer almışımdır.
En sevgili masal kahramanları ise annelerdir. Yaşamdakilere sağlık, huzur ve mutluluk; ebediyete göçenlere Allah mağfiret eylesin. 40 günü aştı, ne zaman yokluğuna alışır acımı içimde yaşar yaşama sarılırım bilmiyorum ben gibi sevenlerine sabır diliyorum. Annemin; bu derin kaybını büyük bir acıyla hissederken yanımda olan, elimi tutan, uzaktan iletişim kuran, hatta yalnızca içinden dua eden herkese minnettarım. Acılar paylaşılınca azalıyor ya; buna vesile olan, sevgiyi yaşatan güzel geleneklerimiz var. İlk gece yedinci gece duaları, 40 mevlidi acıyla yananların yüreğine su serpen, gelenlerle avunma vesilesi. Bu acı sürece dünürlerim, akrabalarım, dostlarım, komşularım; uzaklardan bile gelip teşrif ettiler. Hepsinden Allah razı olsun. Dilerim hiçbirinin ocağı yakın zamanda acıyla sarsılmasın.
Ardımızda sevmek gibi bir geleneğin izlerini taşıyan, geçmişin sıcaklığını bugünün anlatı olanaklarıyla buluşturan güzel hikâyeler yazılsın. Çünkü masalların en güzeli, iyiliğin ve sevginin elden ele devredildiği masaldır. Torunlarımıza sorguladığımız hayatın umut yüklü masallarını anlatalım.
Masalın bitişine değil, sevginin başka biçimde devam edişine odaklanalım. Bir annenin duası evladında, bir dostun sevgisi hatırada, bir güzel söz yürekte yaşamaya devam etsin. Bizden geriye acılarımızdan çok sevgimiz, kayıplarımızdan çok hatıralarımız, gözyaşlarımızdan çok gülüşlerimiz kalsın. Attığımız her adım, bıraktığımız her güzel iz, geleceğin mutlu sonla biten masallarına birer önsöz olsun.
Her yeni güne, masalın henüz bitmediğini bilerek; sevgiye, umuda ve güzel yarınlara inançla uyanalım.
News
