Edirne’nin gözbebeği,
Selimiye Camii,
Geçtiğimiz hafta,
Meydan düzenlemesine ilişkin süreci,
Ardından minare ve kubbelerin tamiratı,
Sonrasında kubbelerin tezyinatına ilişkin tartışmaları,
Neticede mahkeme kararı ile süslemelerin bitirildiğini anlattım.
Beş yıla yaklaşan sürede Selimiye Camii’ni ziyaret etmek mümkün değildi.
Etrafı brandalarla çevrili,
Kapılar kilitli,
Sadece çalışanlar ve kontrol ekipleri girip çıktı.
Tabii bürokrasinin belirli bir kısmı,
İçeride ne olup bittiğini bilmiyoruz.
★★★
Selimiye Camii yıllar sonra mübarek Ramazan ayının ilk günü ikindi namazıyla birlikte ibadete açıldı.
İlk teravih kılındı.
Hemen ertesi, geçtiğimiz hafta ilk Cuma namazı…
Toplumun her kesimi gibi ben de merak içindeydim.
Cuma namazından önce gidip göreyim dedim.
Yürüyerek meydanın sol tarafından camiye doğru ilerlerken, dış duvara asılan boydan boya Vakıflar Genel Müdürlüğü’nün astığı branda afiş vardı.
Yırtılmış, sarkmış; adeta ‘Benim burada ne işim var?’ diyordu.
Belli ki restorasyon döneminde çirkin görüntüyü engellemek için konmuştu.
İyi de Ramazan nedeniyle gelecek binlerce misafir neden o brandayı görsün?
Mimari güzelliği daha fazla saklamanın ne anlamı var…
Belli ki unutulmuş!
★★★
Arasta’nın Kıyık Yolu tarafındaki kapıyı geçince karşınıza ‘Ramazan Sokağı’ çıkıyor.
Edirne’nin tarihi mimari yapısına,
Selimiye’nin konseptine yakışan tarzda,
Çarşıdan içeri girdiğinizde sağlı sollu dükkânlar…
Biraz dikkat edince,
Ceza ve İnfaz Kurumları Açık Cezaevlerinde hükümlülerin el emekleri,
Ürettikleri gıda ürünleri,
Tarsus’tan gelen cezerye, Adana’dan şalgam, Gemlik Körfezi’nin zeytinleri, Salihli’nin tahin pekmezi, Isparta’nın gül suyu ile reçeli, Elazığ’dan gelen Malatya kayısısının tütsülenmiş hâli…
Üstelik cebinize uygun fiyatlarla,
Ülkenin bir ucundan diğer köşesine…
Devam edince,
Edirne markalarının da düşünüldüğünü görüyorsunuz.
Çarşıda dükkân açmışlar.
Yürürken sağa sola bakıp,
‘Ha, burada şu varmış; dur, şundan da alalım’ demekten kendinizi alamıyorsunuz.
★★★
Tam çarşı biterken karşınıza devasa bir çadır çıkıyor.
İçeri girdiğinizde büyüklüğünü daha iyi anlıyorsunuz.
Işıklandırması bir başka güzel.
Akşamları ülkemizin tanınmış sanatçılarından tasavvuf musiki konserleri var.
Çocuklar için kukla, Karagöz-Hacivat gösterisi…
Dedeler, ‘Haydi torunlarla çadıra!’
Bitti sanıyorsunuz,
Devam ettiğinizde Şehir Gönüllüleri Vakfı’nın,
Edirne yöresel markası ürünleri karşınıza çıkıyor.
İpsala’nın özel çikolatası,
Meriç’in yer fıstığı,
Dünyada birinci İpsala pirinci…
Hem Edirneliler hem de Ramazan nedeniyle Selimiye’nin mistik havasında Ramazan ayını idrak için gelenler için…
★★★
Ben bitmiş hâlini görüp anlattım.
Bu işler öyle kolay olmuyor!
Düşüneceksin, planlayacaksın,
Sonra da anlattığım hâle gelecek.
Bu işin hamalı Kültür ve Turizm Müdürü Kemal Soytürk, alın teri ve emeğini adını not düşelim.
Bitmiyor; organizasyonun bütçesi var.
Devlet kasasından tek kuruş harcamayacaksın.
Sponsor firmalar bulacaksın.
İşte o da Vali Yunus Sezer’in ‘hatırı’ ile oluyor.
★★★
O güzelliklerden çıkıp Taş Odalar tarafına doğru yürürken,
Caminin arka tarafında duvar dibinde bırakılan inşaat malzemeleriyle karşılaşıyorsunuz.
Naylonlarla üstü örtülmüş, müteahhit almayı unutmuş!
Keyfinizi kaçırıyor…
Neyse ki,
Gözünüz Selimiye Camii’nin arka girişindeki ahşap kapılara takılıyor.
Ne kadar güzeller…
Dokununca işçiliğindeki hassasiyeti anlıyorsunuz.
Temizlenmiş, zımparalanmış…
Bilmiyorum, belki de yeniden yapıldılar.
Ana kapıya doğru dönünce, o da ne…
O güzelim taş işçiliğinin olduğu duvar diplerinde mıcır taşlar.
Yürüyüşün sonuna doğru Edirne Belediye Başkanlığı’nın tarihi binasının önünden geçiyorsunuz.
Hani Başkan Filiz Gencan’ın neredeyse kaderine terk ettiği, protokol günlerinde geldiği,
Ana giriş kapısının hemen aşağısı çökmüş…
Kırk yılda bir geldiğinde ana kapıdan girmeden önce başını sola çevirse görecek.
Selimiye konseptinin çirkinlik abidesi…
Edirne bizim,
Selimiye dünyanın…
Ondandır ki,
Dünya Kültür Mirası Listesi’nde,
Dibine kadar hak ediyor.
News
