Çocuktum, sabah erkenden radyonun sesiyle uyanırdım. Annem kırmızı rujunu sürmüş şarkılara eşlik ederken ya kahvaltıyı hazırlıyor ya da kahvaltı hazır kapının önünü süpürüyor olurdu. Sabah sevinci o neşeli şarkılarla gönlüme dolar yorulmak bilmeden gün boyunca koşturur dururdum.
Ergendim, radyo yerini televizyona bırakmıştı. Hayat yine pozitif şarkılarla hem de görüntülü müzik programlarıyla dertsiz tasasız devam ediyordu. Sıkıntılar olmaz mı, umut kırılışları, üzüntü de hayata dahil ama ailece müzikli neşeli yemekler bizi bize, bizi hayata bağlayan güzelliklerle akış kesintisizdi.
Evlendim, düğünüme de katılan Alman mektup arkadaşlarımdan hediyem radyoydu… Gözümü radyoyla açardım, okul dönüşü müzik devam eder, evdeysem zaten hiç susmazdı… Müzik türü fark etmez, dili fark etmez kanaldan kanala coşardım.
Evim başıma yıkıldı, eşimi kaybettim. Annem kanatları altına aldı beni. Onun önerisiyle wolkmenin kulaklığını taktım bisikletime bindim radyomu dinleyerek günün akşama kavuştuğu sıralar evin etrafında sürdüm. O sırada o akşam yemeğini hazırlamış gözümün içine bakarak gülümsememi bekliyordu. En çok klasik müzik dinlerdim. Hayatın akışı da öyle değil mi? Bazen sert vurgularla sarsıyor bizi hayat, içimizi titreten susturan, uzun süre dinmeyen ezgiler… Sonra yavaş yavaş üflemeli sazlar giriyor orkestraya; nefes aldıran, ruhu sakinleştiren melodiler… Hayatımın müziği bir süre sustu sandım ama zaman kendi ritmini yeniden bulmayı öğretiyor insana. Hele bir de annem gibi bir kutup yıldızınız varsa…
Yirmi yıl sonra radyo seven bir kalple kesişti yollarımız. Onun nezaketi sevgisi ve güzel yüreği kalbimin susmuş tellerine yeniden dokundu. İkimiz de geçmişin hüznünü kalbimizde sevgiyle taşıyarak, günümüzün güzel melodilerine eşlik ettik. Annem yine orkestra şefimdi…
Annem ev işlerini kolaylaştırmanın yolunu radyonun eşlik etmesiyle bulmuştu. Öyle görmüşüm benim de ütü odamda ve mutfakta ille bir ses çalar bulunur. Çoğu arkadaşımdan önce akıllı telefon kullanması ise youtube için oldu. Sabah erken saatte veya gece yarısı hoş olmasa da birden bir müzik sesi gelir, gülüşmelerle sıkıntı üzüntü dağılır aile meclisi şenlenirdi. Sosyal medya kullanımının iyi takipçisiydi, bir tıkla tüm sevdiklerim yanımda derdi.
Az önce her sabah kalktığım gibi açtığım radyoyu susturdum… Çünkü anneciğimi kaybettim… Neşeli şarkılar artık sustu, güzel yorumlar gitti, çocukluğum bitti… Bu kez suskunluk çok başka. Çünkü anne, insanın hayatındaki ilk şarkı, ilk ninni, ilk ses. Hayat ritminiz de o sese o müziğe eşlik ediyor. Ben nasıl ezgiler dinleyeyim şimdi. Müzikleri geçtim, bana hep pozitif umut yüklü haberleri artık kim verecek? Onun sesi gidince insanın içindeki en eski ezgi de sessizleşiyor.
Biliyorum annem sessizliği sevmez ama elim açma tuşuna gitmiyor. Yüzüme bir gülümseme oturtsam, zamanla radyo yeniden açılsa da, annemin sesi, kalbimde çalan o ilk ve en güzel şarkı olarak hep kalacak.
Güle güle anneciğim… Seni sevgiyle minnetle ve hiç bitmeyecek özlemle uğurluyorum. Hayatımın hiç susmayacak en güzel ezgisisin. Dualarımızdasın artık. Allahım rahmetiyle sarıp sarmalasın, bizlere de sabır ve güç versin. Çok mücadele ettin çok yoruldun, ebedi istirahatgâhında rahat uyu. Ruhun şad, mekânın cennet olsun.
News
